赤とんぼ akatombo – Red Dragonfly – Okayama, Japan

P1080926

In my later years, I’m so into owner-operated restaurants. I love the feeling getting in touch with the owners’ spirits and so many are to charming to miss. When the restaurants are not just the places to fill your belly, when the extra is human touch and good conversation over well-intended dishes, that’s when you’ll love this kind of restaurants.

Many restaurants tend to be fancy to catch attention, Unlike few other restaurants that you may say they’re ordinary, but you’re happy enough to eat there almost everyday. In May 2018 I happened to be in Okayama, Japan, where there’re not many foreign tourists despite of its Mediterranean-like climate. Anyway, here I was, 赤とんぼ.

ร้านนี้เป็นร้านที่คุณ T เอ่ยถึงอยู่หลายครั้งก่อนที่เราจะมา Okayama ในที่สุด คุณ T ย้ำนักหนาว่า มันไม่ได้เป็นร้านแฟนซีอะไรเลยนะ แต่น่าสนใจ เป็นร้านหนึ่งใน Okayama ที่รันกันสองคน ขายอาหารพื้น ๆ(คุณ Tเขาว่างั้น) โดยที่คุณผู้ชายทำอาหาร คุณผู้หญิงทำที่เหลือ

I had my first meal in Okayama here. The restaurant serves Japanese food set which made of local ingredients. In Japan, you will get used to dine in local restaurants which use local ingredients, even not-so-fancy ones. Akatombo is run by a couple for decades,  serving the food set that people seem to actually eat everyday.

มื้อแรกของการมาเยือนโอคายามาก็เปิดขึ้นด้วยร้านนี้ ร้านตั้งอยู่ริมถนนที่เข้าไปจากถนนใหญ่นิดเดียว ร้านขายอาหารเซ็ตโดยในเซ็ตจะเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ เราเพียงเลือกเมนูที่มีอยู่ไม่กี่อย่างให้เลือกตามที่วันนี้ครัวจะหามาได้

P1080726

P1080928P1080717

It offers limited choices of set, but you still have to take time to decide what will be your dinner anyway.

คุณTเล่าว่า มื้อหนึ่งของอาหารญี่ปุ่นตามบ้าน (ที่เป็นกันในสมัยคุณ T) จะพยายามประกอบให้ครบห้าหมู่ด้วยกัน  เซ็ตหนึ่งก็จะมีข้าวหรือคาร์โบไฮเดรต อื่น ๆ มีซุป มีผักหรืออื่น ๆ ที่เป็นจานเล็กอีก 2-3 อย่าง อาจจะมีผักดองหรือยำอะไรด้วย และมีผลไม้ส่วนเมนก็จะเป็นโปรตีนสารพัด ไก่ หมู ปลา วัว เต้าหู้ เราถามว่าที่นี่กินผงชูรสกันไหมคุณTตอบว่า มี ในสมัยที่อาหารการกินมันลำบาก และน้ำตาลเป็นของหรูหรามาก แต่เดี๋ยวนี้ แทบไม่กินกันแล้ว และในโรงเรียนก็มีการสอนการใช้ชีวิตทั่วไป รวมถึงการทำอาหารด้วย ทำให้คนญี่ปุ่นโดยทั่วไปทำอาหารพื้นฐานได้บ้าง เราว่าดีมากเลย ตอนนี้เราไม่รู้โรงเรียนที่เมืองไทยเป็นอย่างไรแล้ว แต่ตอนเราได้เรียนอาหารในโรงเรียน ก็คือตอนเข้าค่าย ซึ่งก็ไม่ได้ทำอาหารด้วยอุปกรณ์ตามบ้านปรกติ และตอนที่เป็นวิชาการงานพื้นฐานอาชีพซึ่งให้ทำเป็นกลุ่ม โดยที่ครูก็ตั้งเมนูขึ้นมาแล้วก็ให้เด็กแบ่งกลุ่มกันทำ (ซึ่งใครทำก็ทำไป) จำได้ว่าหนึ่งในไม่กี่เมนูนั้นคือ ขนมปังหน้าหมู ซึ่ง อาหารพื้น ๆ กว่านี้ หรือแม้แต่หุงข้าว ส่วนใหญ่ยังทำไม่ได้กันเล้ยยย

When you long for fresh and local ingredients, you just can’t expect there’ll be there whenever you visit. And it what makes the restaurants charming in some senses 🙂 I had grilled Saba for the first time and the second time in just 4 days later, Olive-fed Trout instead. You wouldn’t know what you’re going to get, you just know that it will be as good 🙂

P1080718

Renkon and Shiso tempura (deep-fried lotus root and shiso leaf)

P1080720

Ordinary but so good Tofu with katsuobushi (shredded dried fish) and chopped green onion

P1080723

Fried new onion (so sweet, not tangy at all) and miso soup

P1080722

small side dishes, pickled radish, potato ball, with certainly, fruit.

มื้อแรกของเรา เมนคือซาบะย่าง มี side dish เป็นเต้าหู้ราดโชยุ ผักดอง หอมย่าง(ซึ่งอร่อยอ่า อยู่เมืองไทยเราแทบไม่กินหอมสดเป็นเรื่องเป็นราวเลย เพราะกลิ่นรสมันทิ่มแทงมาก แต่ที่นี่จะมีหอมใหม่ของฤดูใบไม้ผลิ และหอมจริง ๆ และหวานจัง ๆ แค่ผ่าครึ่งแล้วย่างตรงส่วนที่ผ่านิดหน่อยก็อร่อยได้ด้วย กินง่ายเวอร์ เวลาไปเดินซุปเปอร์ หอมปรกติกับหอมใหม่นี้จะตัดชั้นแยกกัน และสีก็ต่างกันอย่างชัดเจน) และยังมีรากบัวเทมปุระ และส้มหนึ่งซีก เราถามคุณTว่า ส้มเป็นผลไม้ยอดฮิตของครญี่ปุ่นเหรอ เห็นอาหารที่คนญี่ปุ่นทำในอินสตาแกรมคนญี่ปุ่นต้องมีส้มอยู่เรื่อย คุณTหัวเราะแล้วก็บอกว่า รู้ไหมว่า แต่ละปีที่ญี่ปุ่นจะมีการเลือกประโยคฮิตประจำปี และหนึ่งในประโยคของปีที่แล้วคือ instagram-friendly ซึ่งส้มก็คือวัตถุหนึ่งที่ instagram-friendly เช่นกัน จริง ๆ คนญี่ปุ่นก็กินผลไม้ตามฤดูนั้นแหละ ไม่ว่าจะเป็นพีช เมลอน และอื่น ๆ

P1080935P1080934P1080937

Olive-fed trout and Asari clam for the second day.

เราไปที่นี่ซ้ำอีกรอบในไม่กี่วันต่อมา วันนี้มีปลาเทราท์ที่เลี้ยงด้วยลูกมะกอก และหอยasari clam ซึ่งก็มีเฉพาะช่วงนี้ รสชาติคล้ายหอยตลับ การที่ได้กินของสดใหม่นี่ มันรู้สึกถึงพลังชีวิตดีจริง ๆ นะ และยังถูกปรุงด้วยความตั้งใจและเคารพวัตถุดิบ อาหารที่ดี เริ่มต้นด้วยวัตถุดิบที่ดีจริง ๆ แต่การเริ่มต้นด้วยวัตถุดิบที่ดีได้ ก็ต้องมาจากความตั้งใจของเจ้าของร้าน ที่ไม่เพียงเลือกวัตถุดิบที่สะดวกต่อการซื้อเท่านั้น ส่วนคนกิน ก็เข้าใจเรื่องธรรมชาติของวัตถุดิบ ความคิดของ ร้านมันถึงจะอยู่ได้

คุณ T ผู้มาเมืองไทยไม่รู้ต่อกี่ครั้งแล้วในชีวิต แซวว่า ที่โต๊ะร้านอาหารเมืองไทยจะมีเครื่องปรุงตั้งอยู่ ราวกับว่า การปรุงอาหารนั้นมาจบที่โต๊ะลูกค้า แทนที่จะจบในครัว เราก็เห็นด้วยกับแกนั่นแหละ ส่วนหนึ่งมันก็เป็นวัฒนธรรมการกิน อีกส่วนหนึ่งคือทำให้คนที่ติดการปรุงไม่ได้เรียนรู้รสชาติของอาหารที่แท้จริง และทำให้อาหารที่คุณภาพไม่ดีซ่อนตัวอยู่ภายใต้เครื่องปรุงได้

P1080724

One of the most important assets of this kind of restaurants is “Trust”. You just trust them enough to accept almost anything they offer. And that “Trust” makes human relationship, where you can also find it here.

ร้านที่เจ้าของทำเอง สิ่งสำคัญที่สุดสิ่งหนึ่งคือ “ความเชื่อใจ” เราเชื่อว่า ร้านนั้น ๆ จะรักเราพอที่จะทำสิ่งดีดีให้เรา เพราะฉะนั้น มันเป็นอะไรที่มากกว่าอาหารเพื่ออิ่มท้อง แต่มันคือความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: